post yg x difahami pun isinya..

Bismillahirrahmanirrahim..
Salam wbt..

bagi sy, pengalamanlah guru terbaik kepada kita.. sememangnya, kita akan lebih faham sesuatu kalau kita mengalaminya sendiri.. kalau x mengalaminya sendiri pun, kita belajarla daripada pengalaman orang lain.. insyaAllah, ada kelebihannya..

di dalam al-Quran sendiri, banyak ayat2 Allah S.W.T yg menanyakan tidakkah kita belajar daripada kisah2 mereka yang terdahulu??... dan...
di dalam hidup Rasulullah S.A. W. sendiri, semua pengalaman baginda amatla bermanfaat untuk ditelusuri.. kita kaji dan kita cuba sebaik mungkin untuk amalkan..

*huhu.. pengalaman yg agak memeningkan ketika nak deal dengan information technology.. alhamdulillah, setakat ni settle untuk suatu benda tu.. insyaAllah, harap2 nanti xdala sangat masalahnya.. ameen..

dalam pembelajaran OT, sy d trained untuk mencari punca sesuatu kerumitan ataupun kenapa interruption itu terjadi.. even homeless people, kita xda hak untuk mengeji atau menyangka buruk terhadap mereka.. kita mungkin kata salah mereka yang tidak mencari kerja walaupun sihat walafiat.. padan muka nak kena duduk di jalanan.. etc..

benarkah begitu? mungkin..

mengikut pengalaman sy interview seorang yg homeless ni, beliau sebenarnya memiliki sebuah rumah & berkongsi dengan partnernya.. kemudian, ada perselisihan berlaku dan akhirnya beliau menyerahkan hak beliau ke atas rumah itu kepada partnernya untuk mengelakkan anak2 beliau menjadi homeless seperti beliau..

selain itu, mereka2 yg homeless mungkin sudah pun mencari kerja tetapi tiada siapa yg nak terima mereka disebabkan kondisi mereka sebagai homeless.. boleh jadi kan? siapa yg tahu, hanyalah DIA..
alhamdulillah, BIG ISSUE punya company ada kesedaran untuk memang menggaji mereka2 yg homeless ni.. tapi, ini x semestinya bermaksud mereka sudah ada rumah untuk didiami.. ada sesetengah yang masih tidur di stesen2 bas & berpindah-randah setiap hari..

itu cerita pasal homeless people..

hurm.. apa yang penting kita kenalah selidik kenapa sesuatu tu berlaku, dan elakkan daripada terus menerjah membuat kesimpulan (memandai-mandai jek) terhadap sesuatu permasalahan.. semudah bicara, elakkan daripada mengata orang lain yg membuat sesuatu yg kita fikir kurang elok (sebab kita sendiri x buat) apatah lagi kalau mengata in public..

setelah mengetahui punca, mudahlah kita selidiki cara untuk menyelesaikannya.. insyaAllah..

pasal pengalaman, sy teringat suatu ketika dulu di musolla as-saad.. alhamdulillah, sy selalu jugak berkesempatan ntuk join solat berjemaah yg awal.. waktu tu, yg menjadi masalah adalah mereka2 yg menjadi makmum masbuk.. ketika mereka nak menyelesaikan rakaat yg tertinggal, muslimat2 yg baru datang untuk join solat berjemaah yg berikutnya x dapat nak join dalam posisi yg betul disebabkan makmum2 masbuk daripada jemaah sebelumnya masih berada di posisi itu..

waktu tu, mulala pikiran bermain kata2.. apasal la mereka yg masbuk ni datang lambat sangat? lain kali tu, cubalah pergi makan awal sikit.. xpun, solat dulu baru p makan.. menyusahkan orang lain je..

kemudian, apabila Allah S.W.T bagi peluang sy sendiri untuk selalu menjadi makmum masbuk barulah sy faham akan kekangan2 yg wujud dalam mereka yg masbuk.. tiadala lagi pikiran sy bermain kata, cuma mencuba untuk mengenali & memahami diri mereka yg masbuk.. erm, kes ini hanya merujuk kepada mereka yg bukannya sengaja untuk menjadi masbuk..
secara luaran, kita mungkin nampak sebab2 mereka masbuk adalah sama ie makan lama sangat, berjalan lambat sangat.. etc.. sebaliknya, ada antara mereka memang ada sebab untuk terlambat.. dan, hanya DIA dan mereka je yg tahu & faham..

selepas itu.. ada seorang junior telah menegur kes2 makmum masbuk secara terbuka ketika muslimat berhalaqah.. sy kagumi keberanian beliau.. tiba2, di suatu hari dan banyak hari2 berikutnya, beliau sendiri diberi peluang untuk menjadi makmum masbuk..

hurm.. betapa DIA merencanakan tarbiyah kepada kami dengan melibatkan diri kami secara langsung dengan kerumitan2 yg kami anggap sepatutnya semua orang mudah nak buat.. alhamdulillah..

ingatlah, keupayaan semua orang x sama.. walaupun kita boleyh buat sesuatu, usahlah terus menganggap semua orang pun boleyh jugak buat benda yg sama.. kalau seseorang x boleyh buat sesuatu, kenalilah & fahamilah beliau serta cuba suggestkan cara2 yg sesuai dengan diri beliau ntuk memboleyhkan beliau buat bnda yg sama..

bagi masa kepada orang lain untuk berubah di samping kita cuba menolongnya berubah.. elakkan daripada dibiarkan mereka bersendirian dalam masalah, takut2 kian melarat..

sejujurnya, sy memang bukan seorang yg 100% positive thinking & sy x 100% mesra dengan mereka yg sangat3 positive thinking.. selalunya, sesetengah daripada mereka menganggap life interruption kita sebagai sesuatu yg remeh sebab mereka sentiasa ok je menghadapi life interruption yg sama.. ingatlah, background semua orang tidaklah sama.. apa yg anda fikir mudah mungkin sesuatu yg mencabar buat orang lain, dan begitulah sebaliknya..

teringat pasal bicara Ustaz Hasrizal ketika MOC 2008, beliau kata kalau beliau ceritakan sesuatu yg agak merumitkan hidup beliau dalam blog, mulala datang komen2 terutamanya daripada muslimat yg mengatakan (lebeyh kurang); sabarlah ustaz, sedangkan Rasulullah kekasih-NYA pun diuji, apatah lagi kita manusia biasa... etc....
huhu.. Ustaz Hasrizal memang pun tahu pasal konsep sabar.. namun, apa yg beliau harapkan adalah solusi kepada kerumitan tersebut..

sabar~suatu perkataan yg memang mudah dilafazkan sebab kalau sahabat2 kita mengalami kerumitan, itu antara perkataan yg kita dapat pikir untuk nasihatkan tanpa sanggup memerah otak untuk tolong mencari punca kerumitan dan tolong selesaikan apa yg kita termampu..

ps: sengaja mencoret sesuatu yg mungkin x difahami.. +)

wallahualam..